خوشبختی و سعادت چون گلشنی است که روح و ریحان آن بندگی ست

 

_{^{خوشبختی و سعادت چون گلشنی است که روح و ریحان آن بندگی ست}}

_{^{و عبادت مانند کالبد و تنی است که جان و روان آن،همانا اقبال قلبی بر حضرت ذوالجلال و توجه باطنی به مبدأ است و اینجاست که این توجه مدار قبول اعمال و مرکز دائره کمال است...}}

_{^{هر گاه کسی صاحب نیت خالص شد و پنهان و آشکار خود را با خداوند یکسان کرد، حیایش مانع}}

_{^{می گردد که تعظیم الهی را آنگونه که سزاوار است به جا نیاورد....}}

 در دیاری که توئی، بودنم آنجا کافی است، آرزوی دگرم، غایت بی انصافی است